مىآيى ؟ گفت : از راهى بسيار دور و پنج سال است كه راه سپرده‌ام تا به اينجا رسيده‌ام ! از رنج سفر ، پير و ناتوان شده‌ام ، گفتم به خدا سوگند اين مشقتى بزرگ و در عين حال اطاعتى نيكو و محبتى صادقانه در پيشگاه حق است . از شنيدن اين سخن شاد شد و لبخندى بر روى من زد و اين دو بيت را قرائت كرد : زر من هويت و ان شطت بك الدار و حال من دونه حجب و استار ! لا يمنعنك بعد من زيارته ان المحب لمن يهواه زوار ! « آن كس را كه دل به او بسته اى زيارت كن ، هر چند خانه تو دور افتاده باشد و حجابها و پرده‌ها ميان تو و او جدايى بيفكند . دورى راه هرگز نبايد مانع تو از زيارتش گردد چرا كه دوست و عاشق به هر حال بايد به زيارت محبوبش رود « ! آرى جاذبه خانه خدا آن قدر زياد است كه دلهاى سرشار از ايمان را از تمام نقاط دور و نزديك به سوى خود جلب و جذب مىكند ، پير و جوان ، كوچك و بزرگ ، از هر نژاد و قبيله از راه دور و نزديك لبيكگويان ، عاشقانه به سوى او مىآيند تا جلوه‌هاى ذات پاك خدا را در آن سرزمين مقدس با چشم جان تماشا كنند و رحمت بى دريغش را در روح خود لمس نمايند ( 1 ) . در آيه بعد در يك عبارت بسيار فشرده و پر معنى به فلسفه‌هاى مختلف حج پرداخته ، مىفرمايد : آنها به اين سرزمين مقدس بيايند « تا منافع خويش را با چشم

--> ( 1 ) عالم و دانشمند ارجمند « مرحوم شعرانى » مىگويد : براى كسانى كه از اندلس يا مراكش يا نقاط دور دست چين ، يا اقيانوسيه به سوى مكه مىآيند چنين مدت طولانى با توجه به وسائل آن روز و ناامنى راهها كه گاه چندين ماه آنها را متوقف مىساخت ، عجيب نيست ( علاوه بر اين گاهى بعضى از عاشقان بيقرار خانه خدا در وسط راه اموالشان به وسيله سارقان از بين مىرفت و ناچار بودند مدتى بمانند و كار كنند و وسائل ادامه راه را فراهم سازند ) .